เขาพยักหน้า “อืม ปิ่นปักผมที่ข้าทำไม่ธรรมดาจริงๆ ข้ารู้สึกว่าเจ้าน่ามองไปทั้งตัวทีเดียว”
หลินชิงเวย “…”
ตลอดช่วงเช้า หลินชิงเวยไม่ได้กินอาหาร ข้ารับใช้ในคฤหาสน์เตรียมอาหารเสร็จแล้วกำลังจะส่งเข้ามา เมื่อคืนนางเมามายตลอดทั้งคืน หลินชิงเวยรู้สึกปวดเมื่อยเนื้อตัว กระทั่งตัวเองยัง ได้กลิ่นตุๆ บนร่างของตน นางจึงให้คนส่งน้ำเข้ามาให้นางชำระกายก่อน
ไม่รู้ว่าหลีเช่อไปหาเสื้อผ้าสตรีมาจากที่ใดให้นางหนึ่งชุด เป็นกระโปรงสีอ่อนของสตรี หลินชิงเวยเปลี่ยนมาสวมกระโปรงจึงรู้สึกสติแจ่มชัดขึ้นหลายส่วน
นางและหลีเช่อนั่งกินข้าวด้วยกัน หลีเช่อเป็นคนไม่เลือกกิน ไม่ว่าอะไรก็กินได้ทั้งสิ้น เนื้อมันๆ เข้าปากเป็นชิ้นๆ โดยไม่รู้สึกเลี่ยนเอียน เห็นเขากินข้าวแล้วรู้สึกเจริญอาหา ารเป็นอย่างมาก
หลินชิงเวยอดคิดถึงตนเองในอดีตไม่ได้ ท่าทางกินอาหารมูมมาม ไม่ใส่ใจภาพลักษณ์ แต่เวลานี้เมื่อเปรียบเทียบกับหลีเช่อแล้ว นางน่ะเรียกได้ว่าสง่างามเลยเชียว
หลินชิงเวย “เฮ้อ น่าเสียดายที่เจ้ามีใบหน้างดงามเพียงนี้ เจ้าไม่ได้กินข้าวมา
