“…” หลินชิงเวยกระดิกนิ้วเรียกเขามาหาตนอีกครั้ง “เจ้ามานี่”
“อะไรอีกเล่า!” หลีเช่อมีสีหน้าระแวดระวัง “คงมิได้อยากอาเจียนอีกหรอกนะ?” เขาชี้ไปที่กระโถนบนพื้น “หากจะอาเจียน ก็อาเจียนลงไปในกระโถน! ห้ามอาเจียนใส่ข้า!”
“ข้าอยากอาเจียนใส่หน้าเจ้า ข้าได้รับความเจ็บช้ำน้ำใจ เจ้าก็ต้องเสียสติ”
หลีเช่อร้องฮึ “มาสิ มีปัญญาก็ลุกขึ้นมา ทำร้ายซึ่งกันและกัน ฮึ”
“เชอะ” หลินชิงเวยมีสีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
สนทนากันเช่นนี้ เวลาล่วงเลยไปกว่าค่อนคืน หลีเช่อเห็นนางเหนื่อยล้าจึงไม่รบกวนนางอีก ก่อนออกประตูไปยังกล่าวว่า “เจ้านอนหลับให้สบาย พรุ่งนี้เช้าตื่นมาก็ไม่มีอะไรแล้ว”
ดวงตาของหลินชิงเวยที่ปิดลงกระพือเบาๆ ต่อมาได้ยินเสียงประตูปิดลง
นางรู้สึกเจ็บปวด ณ ส่วนลึกของหัวใจ
นางเป็นที่พึ่งของผู้อื่นได้ แต่ในยามที่นางรู้สึกโดดเดี่ยวเดียวดาย กลับไม่มีใครให้นางพึ่งพา เมื่อก่อนนางคิดว่าเซียวเยี่ยนเป็นที่พักพิงของนาง น่าเสียดายที่เขาไม่ใช่
ตนเองต้องเดินลำพังท่ามกลางราตรี นางได้แต่ยืนหยัดเดินไปข้างหน้าด้วยตนเองเท่านั้น
เคราะห์ดีที่พบกับหลีเช่อ มีสถานที่เช่นนี้ให้นางได้หยุดพักในเวลากลางคืน ในขณะที่นางกำลังตกอยู่ในท้องทะเลอันกว้างใหญ่ก
