แปดร้อยปีหรือไร หรือเพิ่งออกจากคุกมา?”
หลีเช่อยกมือขึ้นเช็ดปาก “เจ้ากินของข้า ดื่มของข้า นอนของข้า ใช้ของข้า ยังไม่รีบทำเวลากินข้าวอีก ยังจะมาพูดจาไร้สาระอันใด เจ้าคิดว่าเจ้ากินฟรี ดื่มฟรี นอนฟรี ใช้ฟรีหรื อไร? อีกประเดี๋ยวกินข้าวเสร็จแล้วรีบไปชำระเงินด้วย”
หลินชิงเวย “ข้าไม่มีเงินติดตัว”
“แต่บ้านเจ้ามีเงิน”
หลินชิงเวยหัวเราะออกมาพรืดหนึ่ง “ขี้เหนียวนัก ระวังว่าต่อไปจะหาภรรยาไม่ได้”
“อย่างนั้นสิจึงจะดี แต่งภรรยามาคนหนึ่งสวยสู้ข้าไม่ได้ แล้วยังต้องมาใช้เงินของข้าอีก จะเอามาทำอะไรเล่า?”
หลินชิงเวยอับจนด้วยคำพูด ได้แต่ยกนิ้วโป้งให้หลีเช่อขึ้นเงียบๆ
หลีเช่อยังคงบ่นกระปอดกระแปดต่อไปอีก “ไม่รู้ว่าผู้ใดกันที่ถูกเจ้าใช้เงินโยนใส่หน้า ช่างโชคดีอะไรเช่นนี้ ครั้งหน้าหากเห็นเขาอย่าได้ใช้เงินโยนใส่หน้าเขารู้หรือไม่ สิ้นเปลืองเ เพียงใด เจ้าต้องนำเงินมาช่วยเหลือข้าผู้มีฐานะยากจน นี่ถือเป็นเรื่องทำบุญทำทาน ครั้งหน้าหากจะทำเช่นนั้นให้เรียกข้าด้วย ข้าจะทำให้เขาจำบิดามารดาไม่ได้เลยทีเดียว หาก
