มีใครเห็น เขาจะพูดเพียงว่า ไอหยา นี่เป็นเด็กโข่งเรือนผู้ใดกัน มีสภาพย่ำแย่ถึงเพียงนี้แล้วยังออกมาก่อกรรมทำเข็ญอีกหรือ”
หลินชิงเวยสำลักข้าวออกมาทางจมูก กว่าจะกระอักกระไอออกมาได้อย่างมิง่ายดาย นางมองหลีเช่อ “เจ้ากำลังพูดถึงใคร?”
หลีเช่อขึงตาใส่นาง “เจ้ามิใช่บอกว่าเจ้าพบคนชั่วระหว่างทาง เจ้ายังใช้เงินฟาดใส่หน้าเขามิใช่หรือ?”
“ข้าเคยพูดหรือ?” หลินชิงเวยครุ่นคิดแล้วถามว่า “ใช่แล้ว ข้ามาถึงบ้านเจ้าได้อย่างไร?”
หลีเช่อสูดลมหายใจลึกๆ สองครั้ง “ดูท่าแล้วเจ้าคงลืมไปแล้วว่าเจ้าอาเจียนรดใส่ร่างของข้าไปหมดสิ้นกระมัง เหตุใดข้าต้องมาพบกับสตรีไร้หัวใจเช่นเจ้าด้วย เฮ้อ ทำให้ข้าโมโหแทบตา ายแล้ว”
หลินชิงเวยทางหนึ่งพุ้ยข้าวเข้าปาก ทางหนึ่งฟังหลีเช่อบ่นกระปอดกระแปด นางถึงกับเจริญอาหารยิ่งยวด กินข้าวไปสามชาม กับข้าวล้วนเป็นกับข้าวที่ทำให้กินข้าวได้มาก ข้าวสวยล้วนเป็นข ข้าวหอมรสชาติดี
หลังมื้ออาหาร ในลานเรือนวางเก้าอี้เอนหลังไว้สองตัว คนทั้งสองเอนกายบนเ
