ก้าอี้แคะฟัน ทางหนึ่งลมเย็นพัดมา ทางหนึ่งย่อยอาหาร หลีเช่อมองนางแล้วถามขึ้นว่า “เจ้ากินอิ่มแล้ว ไฉนยังไม่กลับไปอีก?”
หลินชิงเวย “ข้าง่วงนอน ขี้เกียจกลับ”
“…”
นางรู้ว่าคนผู้นี้เป็นคนปากแข็งใจอ่อน มักจะพูดเรื่องเงินๆ ทองๆ ติดปากเสมอ ที่จริงแล้วกลับเป็นบุรุษมีคุณธรรมคนหนึ่ง
อืม มีเพียงคนที่อยู่ในสังคมยุคสมัยปัจจุบันที่แบ่งชนชั้นของคนด้วยฐานะทรัพย์สิน มาถึงยุคนี้แล้วจึงคิดแต่จะหาเงิน หาเงินให้มากขึ้น
หลินชิงเวยเองก็เป็นเช่นนี้มิใช่หรือ สิ่งของที่เป็นของนาง นางย่อมไม่ยอมละทิ้งแม้แต่ชิ้นเดียว ต่างเป็นคนรักในทรัพย์สินเช่นเดียวกัน
พวกเขาล้วนเป็นคนประเภทเดียวกัน มาถึงที่นี่แล้วไม่รู้สึกว่าชีวิตของตนสงบสุขปลอดภัยเท่าใดนัก มีเพียงให้ตัวเองมีเงินมากพอ จึงจะทำให้จิตใจสงบลงได้
หลินชิงเวยตบบ่าของหลีเช่อ
หลีเช่อใช้ใบไม้ปิดดวงตาของตนถามว่า “ทำอะไรน่ะ?”
หลินชิงเวยพูดคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ทำกำไลข้อมือให้ข้าอีกคู่หนึ่งสิ ข้างในกลวงนะ ข้าจะนำมาใช้ใส่ยาเม็ดลูกกลอนและผงยา ลวดลายด้านนอกไม่ต้องขี้เหร่หรือดูแก่นัก ไม่สวยข้าไ
