ไม่ใส่ เจ้าเปิดราคามา”
หลีเช่อยกนิ้วขึ้นมาสองนิ้ว
หลินชิงเวย “วงละหนึ่งพันตำลึง ได้ ตกลง”
หลีเช่อ “…เดิมทีข้าคิดจะพูดว่าวงละหนึ่งร้อยตำลึง เห็นแก่ที่พวกเราเป็นสหายกันจึงให้ราคามิตรภาพ”
หลินชิงเวยพูดสัพยอก “ที่เหลือเก้าร้อยตำลึงนั้นเห็นแก่หน้าตาหล่อเหลาของเจ้า”
เขากลัวว่าหลินชิงเวยจะกลับคำ ยกมือขึ้นตบขาของตนและพูดว่า “ได้ หนึ่งพันตำลึงก็หนึ่งพันตำลึง พอได้ยินเจ้าพูดเช่นนี้ ข้ากลับรู้สึกว่าข้าขาดทุนเล็กน้อย”
หลินชิงเวยยกยิ้มมุมปาก เลือกที่จะเงียบ
สองวันต่อมา หลินชิงเวยยังคงอาศัยอยู่ในจวนของหลีเช่อโดยไม่ยอมกลับ นางเป็นลูกค้ารายใหญ่ของหลีเช่อนี่นา หลีเช่อย่อมไม่มีวันขับไล่ไสส่งให้นางไป นางรู้สึกว่าอยู่กินดื่มกั บหลีเช่อ ทำให้เวลาของนางผ่านไปโดยไม่ว่างเปล่าเกินไปนัก
หลังจากเซียวเยี่ยนกลับวัง เขาแทบจะนอนไม่หลับ ฤดูคิมหันต์ฟ้าจะสางเร็วกว่าฤดูอื่นๆ เขาจึงเตรียมตัวเข้าประชุมเช้าในท้องพระโรง
โคมไฟในตำหนักซวี่หยางถูกจุดให้สว่างขึ้นแล้ว เซียวเยี่ยนตากน้ำค้างกลับมาทั้งคืน ทั้งตัวคนจึงดูแล้วยิ่งให้ความรู้
