สึกเย็นชา
เขาเพิ่งจะกลับมาผลัดอาภรณ์ในตำหนักอวี้หลิง เซียวจิ่นก็ตื่นขึ้น เซียวเยี่ยนใคร่ครวญครู่หนึ่งแล้วตรงไปยังตำหนักบรรทมของเซียวจิ่น
เซียวจิ่นกำลังสวมเสื้อคลุมมังกรด้วยท่าทีสงบนิ่ง เขาหมุนกายกลับมาเห็นเซียวเยี่ยนจึงเอ่ยขึ้นว่า “วันนี้เสด็จอาตื่นเช้าเสียจริง” เซียวจิ่นไม่มีทางไม่รู้ว่าเซียวเยี่ยนเข้ามา ในตำหนักซวี่หยาง เขาเพียงแต่เสแสร้งว่าไม่รู้เท่านั้นเอง
เซียวเยี่ยนพูดเรียบๆ “เพิ่งจะกลับเข้าวังมาไม่นาน เมื่อคืนอยู่ข้างนอกตลอดทั้งคืน”
เซียวจิ่นถามขึ้นว่า “เสด็จอาไปทำอะไรข้างนอก?”
เขามองเซียวจิ่นนิ่งๆ “พบหลินชิงเวยอยู่ในร้านสุรา นางดื่มสุราเมามายไม่ได้สติ กระทั่งเดินยังเดินไม่ตรง ระหว่างทางพบกับคนชั่วหลายคนคิดจะเข้ามารังแกนาง”
แววตาและสีหน้าอบอุ่นของเซียวจิ่นเปลี่ยนไปมา กระทั่งรอยยิ้มจางๆ ก็เลือนหายไปจากใบหน้าไม่เหลือแม้แต่น้อย เซียวจิ่นไม่พูดจา เขารอเซียวเยี่ยนพูดต่อ
เซียวเยี่ยน “ในเมื่อฮ่องเต้รับปากให้นางออกจากวัง หรือจะนั่งมองนางตกต่ำอยู่ข้างนอกเช่นนี้ หากเป็นเช่นนั้นไม่สู้ให้นางอยู่ในตำหนักฉางเหยี่ยนอย่างสงบเสงี่ยม อย่างไร
