ย่อมดีกว่า าออกไปพบอันตรายข้างนอก”
เซียวจิ่นย้อนถาม “เสด็จอา ชิงเวยมีสภาพเยี่ยงนี้ ท่านพูดมาเถิดว่าเป็นเพราะใคร?”
เซียวเยี่ยนหน้าดำทะมึน
เซียวจิ่นพูดอีก “เดิมทีนางเป็นนกน้อยมีปีกรักอิสระ สามารถโบยบินสู่โลกกว้างข้างนอกได้ เหตุใดนางจึงมีสภาพตกต่ำเช่นนี้ เสด็จอามิใช่ควรจะกระจ่างแจ้งกว่าเจิ้นหรอกหรือ? เจิ้นเป็น นฮ่องเต้ กษัตริย์ตรัสแล้วไม่คืนคำ ในเมื่อเจิ้นรับปากนางและออกราชโองการไปแล้ว เสด็จอายังคาดหวังให้เจิ้นกักขังนางไว้ในตำหนักฉางเหยี่ยนอีก?” เขาเงยหน้าขึ้นมองเซียวเยี่ยน “เ เสด็จอาทางหนึ่งเสวยสุขอยู่กับคนผู้หนึ่ง อีกทางหนึ่งกลับทรมานใจชิงเวยเสียจนบอบช้ำไม่มีชิ้นดี มาบัดนี้ชิงเวยออกไปอยู่นอกวังแล้ว เสด็จอากลับทนเห็นนางตกต่ำไม่ได้ คิดจะเรี ยกตัวนางกลับมาตำหนักฉางเหยี่ยน ไม่คิดว่ากระทำเช่นนี้เป็นการเห็นแก่ตัวเกินไปหรือไร? เจิ้นอยากถามแทนชิงเวยสักคำ ตกลงเสด็จอาเห็นช
