ิงเวยเป็นอะไรกันแน่?”
เซียวจิ่นหันหลังเดินไป ความสัมพันธ์ระหว่างสองอาหลานไม่เหมือนในกาลก่อนเนิ่นนานแล้ว เขาพูดอีกว่า “เรื่องที่เจิ้นเสียใจที่สุดก็คือ ทั้งๆ ที่รู้ว่านางชมชอบเสด็จอา แต่กลับยั งส่งนางไปอยู่ข้างกายเสด็จอาอีก เสด็จอาไม่รู้ว่าเจิ้นต้องตัดใจเพียงใด ยิ่งไม่รู้ว่าชิงเวยต้องตัดใจทำอะไรไปบ้างเพื่อจะได้ไปอยู่เคียงข้างเสด็จอา มาบัดนี้เจิ้นให้อิสระแก่ นาง นางจะทำอะไร เจิ้นสุดแล้วแต่นาง ในเมื่อเสด็จอาตัดสินใจแต่แรกแล้วว่าจะทอดทิ้งนาง ก็จงทอดทิ้งนางให้ถึงที่สุดเถิด เช่นนี้แล้วความเจ็บปวดของนางจะสั้นลงบ้าง” เขาช้อนตาขึ้น นมองท้องฟ้าข้างนอก ณ ขอบฟ้ามีแสงสีส้มปรากฏขึ้น “ฟ้าสาง ต้องเข้าประชุมเช้าแล้ว”
