ไม่มีเลือดไหลแล้ว ได้ยินหลีเช่อพูดว่า “บาดแผลของข้าเป็นบาดแผลที่ได้รับระหว่างการทำงาน เจ้าควรจะ…ซื๊ดส์…”
ไฉนพูดยังไม่จบ หลินชิงเวยคว้านิ้วมือของเขามาบีบเล็กน้อย เดิมทีนิ้วที่มีเลือดไหลก็ปรากฏให้เห็นหยดเลือดปรากฏออกมา หลินชิงเวยหยิบปิ่นปักผมขึ้นมาแต้มหยดเลือดนั้นลงไปบนดอก กเหมยที่เป็นดอกตูมอีกสองดอก
หลีเช่อ “เจ้าช่างเป็นคนไร้หัวใจ”
“เช่นนี้จึงจะสวยงามมิใช่หรือ?” หลินชิงเวยหยิบยาเม็ดลูกกลอนออกมาจากอกเสื้อด้วยสีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม ปลายนิ้วบีบยาให้เป็นผงยาแล้วเทใส่ปากแผลของหลีเช่อ มองหน้าเขาแล้ว วพูดว่า “ก็แค่ยืมเลือดของเจ้าสองหยด เจ้าถึงกับต้องทำท่าจะเป็นจะตายหรือไร?”
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าเลือดหยดหนึ่งต้องใช้เวลากี่วันจึงจะบำรุงกลับคืนมา?”
“ไม่ต้องถึงขนาดนั้น ข้าให้เจ้ากินยาวันละสองเม็ดก็บำรุงกลับมาได้แล้ว”
เวลาที่เหลือต่อมา หลินชิงเวยนั่งอยู่ข้างกายหลีเช่อ ดูหลีเช่อทำปิ่นปักผมในส่วนที่ยังทำไม่เสร็จ เขาทำปิ่นปักผมให้งดงามและประณีตพิถีพิถันยิ่งขึ้น สีของโลหะทองเหลืองนั้
