ของปิ่นปักผมเปิดออกไปด้านข้าง ตรงกลางมีมีดคมปลาบเล่มนึ่งปรากฏขึ้น ดูแล้วก็คือมีดสั้นขนาดกะทัดรัดเล่มหนึ่ง
หลีเช่อ “ข้าเป็นคนทำอะไรง่ายๆ หยาบๆ อย่าได้คาดหวังว่าข้าจะทำปิ่นปักผมที่ใส่ผงแป้งหรือชาดเพื่อจะได้เติมแป้งผัดหน้าได้ตลอดเวลาอะไรเทือกนั้น ข้าทำอาวุธมีคมให้เจ้า เจ้าจะไ ได้พกพาติดตัว หากเจอคนไม่ดีจะได้ใช้เจ้าสิ่งนี้แทงเขา”
ในดวงตาหลินชิงเวยเต็มไปด้วยความยินดี นางเลิกคิ้วหัวเราะ “ไม่อาจไม่พูดว่า ท่านเป็นนายช่างที่เก่งกาจมากๆ คนหนึ่งเลยทีเดียว”
“ชมข้าให้มากหน่อย”
“ไม่เพียงแต่หน้าตาหล่อเหลา ยังมีความสามารถมากมาย”
“ใช่แล้ว ทั้งๆ ที่ข้าอาศัยหน้าตาได้แต่กลับอาศัยความสามารถ”
หลินชิงเวยยิ้มจนตายิบหยี “นิ้วมือของเจ้าบาดลึกหรือไม่? ให้ข้าดูหน่อย”
หลีเช่อนึกขึ้นมาได้ว่าหลินชิงเวยเป็นหมอ แม้จะเป็นเพียงบาดแผลถูกบาดไม่ลึกอันใด แต่ในเมื่อนางต้องการจะดูก็ให้นางดูจะเป็นไรไป อืม ให้นางดูแล้วเกิดความรู้สึกผิดในใจจะดีท ที่สุด จะได้รู้สึกติดค้างเขาสักหลายร้อยล้าน
หลินชิงเวยเห็นนิ้วของหลีเช่อ
