หลีเช่อเบิกตามองไปยังกาน้ำชาและถ้วยชาที่วางบนโต๊ะอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยโดยไม่ถูกแตะต้อง แล้วหันไปมองหลินชิงเวยที่หันไปรื้อค้นใต้ตู้เสื้อผ้า “เจ้าจะหาน้ำดื่มจริงๆ หรือ เจ้ากำลังหาสิ่งของมีค่าอยู่กันแน่?”
แม้ปากจะกล่าวเช่นนี้ ทว่าหลีเช่อยังคงเดินไปที่โต๊ะรินน้ำชายื่นให้นางถ้วยหนึ่ง “ยังมี ห้ามเรียกข้าว่าพ่อหนุ่มน้อยอีก ข้าไม่ชอบคำว่า “น้อย” เจ้าเรียกข้าว่าพี่ชายสุดหล่อ ได้”
หลังจากหลินชิงเวยดื่มน้ำไปถ้วยหนึ่งจึงรู้สึกสบายขึ้นเล็กน้อย นางขมวดคิ้วแน่นและเรอกลิ่นสุราออกมา ต่อมานางหัวเราะขึ้นมาไม่มีปี่มีขลุ่ยพลางหันไปกระดิกนิ้วให้หลีเช่อ “พี่ชาย สุดหล่อ ท่านมานี่”
ภายหลังหลีเช่อคิดได้ว่า เขาจะต้องถูกขี้นกทำให้ดวงตาพร่าเลือนเป็นแน่ จึงได้เดินเข้าไปหานางแบบไร้สติเช่นนั้น
ร่างของหลินชิงเวยอ่อนยวบ ตัวพับลงในอ้อมกอดของหลีเช่อ หลีเช่อยังอยู่ในลักษณาการของคนเพิ่งตื่น เส้นผมยาวนั้นแผ่สยายบนไหล่ มีเส้นผมหลายปอยห
