นคอยดูแลอยู่
มีเพียงบางครั้งที่หลินชิงเวยไม่มีที่ไปจึงกลับไปเยือนตำหนักฉางเหยี่ยน ให้ผู้คนเข้าใจว่านางยังคงพำนักอยู่ในตำหนักฉางเหยี่ยน แต่มีครั้งใดบ้างที่นางกลับแล้วจะไม่เมาหัวราน้ำ
หลินชิงเวยมักจะเมามายทั้งคืน ดูเหมือนเรื่องนี้เซียวจิ่นจะคาดเดาได้ล่วงหน้า เขาส่งองครักษ์ลับไปสะกดรอยตามและคุ้มกันหลินชิงเวย แต่ล้วนถูกหลินชิงเวยจับได้และชักสีหน้าใส่ มาบัด ดนี้หากส่งคนออกไปสะกดรอยตามนางอีก เกรงว่านางจะขว้างจอกสุราใส่หน้าองครักษ์ลับเป็นแน่
เสี่ยวฉีดูเหมือนจะพบความผิดปกตินี้ มีครั้งหนึ่งเมื่อเขาออกไปนอกวัง เมื่อผ่านหอสุราแห่งหนึ่งได้ยินเสียงเอะอะโวยวาย แต่เสี่ยวฉีกลับพบเงาร่างอันคุ้นเคยร่างหนึ่ง เมื่อมองไปจึ งอดที่จะหน้าเปลี่ยนสีไม่ได้ โต๊ะริมหน้าต่างผู้ที่ดื่มสุราจนเมามายไม่ใช่หลินชิงเวยแล้วจะเป็นใครได้เล่า?
หลังจากกลับวัง เสี่ยวฉีรายงานเรื่องนี้ต่อเซียวเยี่ยน เมื่อเซียวเยี่ยนรับรู้ เขาเงียบขรึมเนิ่นนานจึงพูดว่า “ตอนนี้นางออกจากวังไปแล้วและได้รับอิสระ นางจะทำเรื่องอันใดล้วนไม ม่เกี่ยวข้องกับเปิ่นหวาง”
แต่เมื่อเวลาล่วงเลยมาถึงกลางดึกเซียวเยี่ยนยังคงออกจากวังไปยังหอสุราที่เสี่ยวฉีพูดถึง เขาไม่พบหลินช
