หมัวมัวพลันพูดขึ้นว่า “แต่ตอนนี้แม่นางสุ่ยเสียโฉม ทว่าด้วยฝีมือของหลินชิงเวยย่อมทำให้นางกลับไปงดงามดังเดิมได้ ไทเฮาบอกกับแม่นางสุ่ยว่าหลินชิงเวยช่วยรักษาให้พระองค์ ม มิใช่เป็นการชี้ทางสว่างให้กับแม่นางสุ่ยหรือเพคะ หากหลินชิงเวยรักษาใบหน้าให้แม่นางสุ่ย…”
“นางไม่รักษาหรอก” ไทเฮาพูดเสียงอ่อน “สตรีคนหนึ่งหากตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว นั่นคือไม่เห็นแก่หน้าผู้ใดทั้งสิ้น ยิ่งไปกว่านั้นหลินชิงเวยเป็นคนใจคอโหดเหี้ยมมาตลอด” ไทเฮาพูดแล้วหรี่ ตาลง แค่นยิ้มเย็นชา “ยิ่งแม่นางสุ่ยเข้าหานางมากเท่าใด นางก็จะยิ่งไม่ไว้ไมตรีมากขึ้นเท่านั้น หากเปลี่ยนเป็นเปิ่นกงต้องถูกคนทอดทิ้ง ย่อมไม่มีทางยินยอมไปช่วยเหลือสตรีในดวงใ ใจของบุรุษเนรคุณคนนั้น เรื่องที่เหลือปล่อยให้พวกนางต่อสู้กันไปเถิด ต่อสู้กันจนบาดเจ็บทั้งสองฝ่ายจะดีที่สุด สุดท้ายไม่มีใครได้ประโยชน์อันใด”
หมัวมัว “ไทเฮาช่างมองการณ์ไกลยิ่งนักเพคะ”
เพียงแต่ต่อให้รู้ว่าเซียวเยี่ยนเป็นบุรุษมากหน้าหลายใจ เขาเนรคุณคนแล้วอย่างไรเล่า? ไทเฮาในวันนี้ผ่านเรื่องราวในชีวิตมามากมาย ยังมีความจริงใจเหลือกี่ส่วนกัน? ที่นางมีมากขึ้ นมีเพียงแค่ความไม่ยินยอมในสิ่งที่ตนไม่ได้มาครอบครองเท่านั
