้น
ต่อมาเซียวเยี่ยนไปเยือนตำหนักฉางเหยี่ยนพร้อมสุ่ยฉ่ายชิง สุ่ยฉ่ายชิงสวมอาภรณ์สีขาวทั้งชุด ทุกจังหวะที่นางย่างก้าวกระโปรงสีขาวคลี่ออกราวกับผีเสื้อ ใบหน้างดงามของนางถูกปิดด ด้วยผ้าโปร่ง ปรากฏให้เห็นเพียงดวงตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง นางในลักษณาการเช่นนี้ก็ยังคงงดงามจับใจผู้คน
หลินชิงเวยไม่มีเวลาไปต้อนรับพวกเขาในห้องโถงด้านหน้าและไม่ได้รู้สึกประหลาดใจกับการมาถึงของพวกเขาแม้แต่น้อย กลับเป็นซินหรูที่พูดขึ้นด้วยความโมโห “เมื่อก่อนมาคนเดียว ตอนนี้มาเป็ นคู่ ข้าไม่ต้องไปดูก็รู้ว่าบนใบหน้าของพวกเขาจะต้องเขียนตัวอักษรตัวโตๆ สามตัว”
หลินชิงเวยเลิกคิ้ว “สามตัวไหน?”
“หน้าไม่อาย”
หลินชิงเวยหันหน้ามามองซินหรูแล้วหรี่ตาลงกล่าวว่า “ข้าค้นพบว่าระยะนี้ เจ้าช่างพูดเหลือเกิน”
ซินหรูแบมือ “จนปัญญาเจ้าค่ะ อ่านหนังสือมาก ย่อมต้องมีความรู้เพิ่มพูน”
ลำพังอาศัยเพียงแค่อ่านตำราวิชาแพทย์นั้นเป็นเรื่องน่าเบื่อหน่าย บางครั้งซินหรูจึงหาหนังสือเบ็ดเตล็ดมาอ่านบ้าง หนังสือเหล่านั้นน่าสนุกกว่าตั้งเยอะ พูดขึ้นมาแล้วล้วนเป็นเรื่องเป็ นราว หลินชิงเวยถึงกับตกตะลึง
ตามความเห็นของซินหรูแล้ว นางคิดว่าไม่พบเซียวเยี่ยนและสุ่ยฉ่ายชิงจะดีกว่า ทุกครั
