้งนางล้วนปฏิเสธแต่หลินชิงเวยกลับต้องการพบพวกเขาทุกครั้งเช่นกันหลินชิงเวยสั่งให้นางกำนัลพาค คนทั้งสองมายังเรือนด้านหลัง
ทั้งๆ ที่ทุกครั้งที่เห็นคนทั้งสองอิงแอบแนบชิด รักใคร่ปรองดอง ซินหรูรู้ดีว่าในใจของหลินชิงเวยเป็นทุกข์ แต่ด้วยเหตุใดนางยังคงต้องพบพวกเขาแล้วทำให้ตนเองยิ่งเจ็บปวดรวดร้าวมากข ขึ้นอีกเล่า?
นางไม่ค่อยกระจ่างแจ้งถึงสถานะของท่านหมอ นางเพียงแต่ปวดใจแทนพี่สาวของตน แต่เรื่องที่หลินชิงเวยตัดสินใจแล้ว นางไม่อาจพูดอันใดได้
เมื่อเซียวเยี่ยนพาสุ่ยฉ่ายชิงมาถึงเรือนด้านหลัง หลินชิงเวยกำลังจัดตัวยา ส่วนซินหรูอยู่ด้านข้าง กำลังช่วยตำยาให้กลายเป็นผง กลิ่นหอมของสมุนไพรในห้องโอสถกรุ่นกำจายออกมา
เซียวเยี่ยนและสุ่ยฉ่ายชิงยืนอยู่ในลานเรือนเป็นเวลานานมาก หลินชิงเวยจึงปัดๆ มือแล้วเปิดประตูเดินออกมา
เมื่อนางเปิดประตู กลิ่นหอมประหลาดของสมุนไพรกำจายออกมาด้วย สายลมเย็นพัดโชยมา กลิ่นหอมจางๆ กระจายตัวไปทั่วลานเรือน ได้กลิ่นแล้วทำให้รู้สึกสดชื่นปลอดโปร่งยิ่งนัก
หลินชิงเวยยืนอยู่บนระเบียงทางเดิน มองคนทั้งคู่ที่ยืนอยู่เบื้องหน้าด้วยสายตาสงบนิ่ง
เซียวเยี่ยนกำลังมองนางเช่นกัน ดวงตาเรียวรูปหงส์ลุ่มลึก ราวกับข
