้างในแววตานั้นเป็นบ่อน้ำลึก เพียงแต่หลินชิงเวยเคยตกลงไปในกับดักนั้นครั้งหนึ่ง บัดนี้นางปีนขึ้นมาแล้วและจะไม ม่ตกลงไปอีก
หลินชิงเวยพลันหัวเราะขึ้นมาแล้วยกมือขึ้นปัดๆ กระโปรง เดินลงบันไดไปทีละก้าวๆ คนทั้งคนท่ามกลางแสงตะวันที่สาดส่องลงมา แสงแดดนั้นทำให้นางต้องหรี่ตาลงเล็กน้อย ชายกระโปรงสีเขียว สะบัดไปมาตามแรงลมพัด คนทั้งคนดูแล้วน่ารักน่าเอ็นดู รอยยิ้มบนริมฝีปากนั้น ยิ่งยิ้มยิ่งจับใจผู้คน ไม่ถึงขั้นงามปานล่มเมือง แต่เพียงพอที่จะทำให้คนหลงใหลได้
นางยืนเลิกคิ้วอยู่เบื้องหน้าสุ่ยฉ่ายชิง ราวกับกำลังรอคอยสิ่งใด
สุ่ยฉ่ายชิงกัดริมฝีปาก ในที่สุดก็ยอบตัวลงแสดงการคารวะ “แม่นางหลิน วันนี้ข้าและเยี่ยนมาที่นี่เพื่อขอขมาแม่นางหลิน ก่อนหน้านี้ใบหน้าฉ่ายชิงมีอาการลุกลาม เยี่ยนร้อนใจจึงได้.. ..มาบัดนี้พวกเรารู้แล้วว่าเรื่องนั้นไม่เกี่ยวข้องกับแม่นางหลิน เป็นพวกเราที่เข้าใจความปรารถนาดีของแม่นางหลินผิดไป วันนี้ฉ่ายชิงจึงมาที่นี่เพื่อขอขมาต่อแม่นางหลิน หวังว่าจะได ด้รับการอภัยจากแม่นางหลิน”
หลินชิงเวยยกยิ้มมุมปาก มือประสานกัน “ข้าไม่เคยกล่าวโทษแม่นางสุ่ย แม่นางสุ่ยไม่จำเป็นต้องนำมาใส่ใจ”
แววตาของสุ่ยฉ่ายชิงผ่อนคลายลง นางคลี่ยิ้
