มบางๆ “แม่นางหลินเป็นคนใจกว้างมากเมตตา ขอเพียงแม่นางหลินไม่ถือสาก็พอ”
หลินชิงเวยยังคงมองสุ่ยฉ่ายชิงด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม “จากนั้นเล่า? ข้ารับการขอขมาของพวกเจ้าแล้ว ต้องการให้ข้าส่งพวกเจ้าออกไปหรือไม่?”
สุ่ยฉ่ายชิงช้อนตาขึ้นมองดวงตาเปื้อนยิ้มของหลินชิงเวย ดวงตาคู่นั้นกระจ่างใสบริสุทธิ์ ราวกับมองทะลุมาถึงก้นบึ้งหัวใจของคนอย่างไรอย่างนั้น ความคิดรวมไปถึงแผนการของนางถูกหลิน ชิงเวยอ่านออกจนหมดสิ้น หลินชิงเวยมองนางราวกับกำลังดูละครฉากหนึ่ง ทั้งๆ ที่รู้ว่านางต้องการอะไร ทว่ากลับใจเย็นรอชมว่าก้าวต่อไปนางจะร้องงิ้วอย่างไร
ความรู้สึกที่ถูกผู้อื่นมองราวกับเป็นละครฉากหนึ่งช่างทำให้รู้สึกย่ำแย่เหลือทน สุ่ยฉ่ายชิงขยับปากคิดจะพูด ทว่ากลับพูดไม่ออกอยู่บ้าง หากนางพูดความประสงค์ของนางหลังจากที่นาง เพิ่งจะขอขมาทันที เช่นนั้นดูแล้วเป็นการไม่รู้จักละอายเกินไป
คำพูดประเภทนี้ ยังคงให้เซียวเยี่ยนเป็นผู้เอ่ยปากจะเหมาะสมกว่ากระมัง
สุ่ยฉ่ายชิงก้มหน้าด้วยสีหน้าไม่ได้รับความเป็นธรรมยิ่งยวด
ยามนี้เซียวเยี่ยนเอ่ยปากขึ้นเรียบๆ “ในเมื่อเรื่องราวล้วนพูดคุยกันชัดเจนแล้ว วันนี้เจ้าไปตำหนักอวี้หลิงรักษาโรคให้ฉ่ายชิงเถิด” เขาปกปิด
