มของสุ่ยฉ่ายชิงนั้นก กล่าวได้ว่าประดุจเทพเซียนก็ว่าได้ ส่วนนางเป็นเพียงเรื่องน่าขบขันในสายตาของผู้อื่น
สตรีแต่งกายงดงามเพื่อบุรุษที่ตนรัก หลินชิงเวยเคยลองมาแล้ว อาจเป็นเพราะเวลานั้นนางรู้สึกเช่นกันว่าแม้ความงามของสตรีจะไม่สำคัญกว่าชีวิต แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าคนที่ตนรักแล้ วอย่างไรก็ยังเป็นเรื่องสำคัญอยู่ดี
เพียงแต่บัดนี้นางไม่เชื่ออีกแล้ว นางจะไม่แต่งกายงดงามเพื่อบุรุษที่ตนรัก
ยามนี้หลินชิงเวยเกือบจะจำไม่ได้ว่าสุ่ยฉ่ายชิงผู้นี้ก็คือสุ่ยฉ่ายชิงที่นางพบในครั้งนั้น ดวงตาทั้งคู่กลับคุ้นเคยดังเดิม ราวกับเพียงแค่บิดเล็กน้อยก็คั้นน้ำออกมาได้
