ซินหรูขยับปากคิดจะพูดสิ่งใด แต่เมื่อเห็นสายตาหลินชิงเวยสงบนิ่งประดุจสายน้ำนางจึงไม่ได้พูดอะไรออกมา นางรับคำแล้วตามหมัวมัวออกไป
หลังจากล่วมยามาถึงแล้ว หลินชิงเวยหยิบหมอนรองออกมาแล้วเหลือบมองไทเฮาแวบหนึ่ง ไทเฮายื่นมือออกมาวางบนหมอนให้หลินชิงเวยตรวจชีพจร
หลินชิงเวยอยู่ในตำหนักคุนเหอตลอดทั้งบ่าย
สภาพอากาศในฤดูร้อนยังอบอ้าวอยู่บ้าง นางกำนัลต้มน้ำร้อนมาเทใส่ถังอาบน้ำ หลินชิงเวยนำยาที่นางปรุงเองใส่ลงไปในน้ำแล้วให้ไทเฮาลงไปแช่ในน้ำเป็นเวลาสองชั่วยาม รอจนเหงื่อกาฬ ไหลออกมาท่วมตัว ใบหน้าแดงก่ำ
เห็นได้ชัดว่าไทเฮาทรมานอย่างยิ่ง นางรู้สึกราวกับถูกความร้อนของน้ำที่โอบล้อมทำให้แทบจะละลายกลายเป็นน้ำไปด้วย แต่เมื่อเห็นเงาร่างของหลินชิงเวยเดินไปมาในห้อง จึงถามขึ้นว่า “ “เหตุใดเจ้าจึงคิดตก ตัดสินใจรักษาให้ข้า?”
“คิดตก?” หลินชิงเวยเลิกคิ้ว “ข้าคิดไม่ตกตั้งแต่เมื่อใดกัน? แค่เพียงวันนี้มีเวลาว่างและข้ามีอารมณ์จะรักษาให้”
หลินชิงเวยเป็นสตรีเจ้าคิดเจ้าแค้น ไทเฮาแจ่มแจ้งในจุดนี้ไม่มากก็น้อย หากมิใช่นางไม่
