หลินชิงเวยตื่นตะลึง ท่ามกลางแสงไฟ นางเห็นใบหน้าของเซียวอี้ใกล้เช่นนี้ ริมฝีปากกรุ่นกลิ่นสุราของเซียวอี้ปนเปมากับลมหายใจของเขา เขาพูดกับหลินชิงเวย “ดูเหมือนเซียวเยี่ยนมาต ตามหาเจ้า เจ้าอยากให้เขาหาพบเจ้าพบหรือไม่?”
หลินชิงเวยไม่ได้พูดจา ระยะเวลาเพียงแค่ไม่กี่นาทีนั้นไม่จำเป็นต้องให้นางพูดอะไร เซียวเยี่ยนควบม้าผ่านหน้าร้านอาหารไปอย่างรวดเร็ว
เซียวเยี่ยนมองผ่านเข้ามาอย่างรวดเร็ว ย่อมไม่พบว่าผู้ที่นั่งอยู่ด้านในเป็นเซียวอี้และหลินชิงเวย เขาเข้าใจว่าคนสองคนนั้นเป็นคู่รักที่กำลังพลอดรัก
เพียงแต่หลังจากเซียวเยี่ยนผ่านไปเซียวอี้กลับไม่มีทีท่าว่าจะผละออกห่าง เขามองริมฝีปากแดงสดของหลินชิงเวยด้วยความลุ่มหลง ไม่เพียงไม่ได้ผละร่างออกมา ในทางกลับกันกลับเข้าแนบชิดร ริมฝีปากแดงนั้นมากขึ้น
เห็นอยู่ว่ากำลังจะสัมผัสริมฝีปากแล้ว หลินชิงเวยเพียงขยับมือ พริกดอกหนึ่งทั้งแดงทั้งเผ็ดก็ถูกยัดเข้าไปในจมูกของเซียวอี้…
เซียวอี้ “…”
จมูกของเซียวอี้เผ็ดจนแดงก่ำไปหมด เขารู้สึกแสบร้อนจนสะดุ้งโหยงพร้อมกับใช้พัดในมือโบก
