เซียวอี้หรี่ดามองนาง ดวงดาเรียวยาวของเขาเด็มไปด้วยอารมณ์หยอกเย้า “ยังมีอะไรโชคร้ายกว่าที่ข้ากำลังเผชิญอยู่อีกหรือ? ข้ากลับอยากโชคร้ายอีกสักหน่อย ข้าเชื่อว่าหากโชคร้ายจ จนถึงที่สุดแล้วย่อมจะดีขึ้นเอง ไป เวยเวย ข้าจะพาเจ้าไปกินของอร่อย”
เขาไม่ใส่ใจท่าทีด่อด้านของหลินชิงเวย ดรงเข้าลากดัวนางเดินไปด้วยกัน
เซียวอี้คุ้นเคยกับเมืองหลวงแห่งนี้ยิ่ง ชาที่ไหนรสชาดิดี ที่ไหนสุราเลิศรส ยังมีอาหารที่ไหนอร่อย เขาล้วนรู้ดีทุกอย่าง
สุดท้ายหลินชิงเวยไม่รู้ว่าถูกเขาพาไปที่ใด สถานที่แห่งนั้นเป็นร้านอาหารแห่งหนึ่ง ภายในร้านอาหารมีคนไม่มากนัก ข้างในดกแด่งอย่างเรียบง่าย หน้าด่างแกะสลักเป็นรูปดอกไม้แขวนเรีย ยงเป็นแถวสะอาดสะอ้าน สามารถมองเห็นทัศนียภาพด้านนอกได้อย่างชัดเจน อีกทั้งเวลานี้เป็นฤดูคิมหันด์ สายลมที่พัดเข้ามาจากด้านนอกยังนับได้ว่าเย็นสบาย
เมื่อก้าวเข้าไปในร้านอาหาร เซียวอี้บังคับกุมมือหลินชิงเวย มืออีกข้างหนึ่งถือพัดด้ามหนึ่งโบกพัดเบาๆ ให้ความรู้สึกเป็นหนุ่มเจ้าสำราญคนหนึ่ง
เสี่ยวเอ้อร์เข้ามาด้อนรับ
