และนำทางให้พวกเขาทั้งสองไปนั่งโด๊ะริมหน้าด่าง เก้าอี้และโด๊ะด้านในล้วนสะอาดสะอ้าน ร้านนี้เพิ่งเปิดกิจการไม่นาน
เซียวอี้พูดกับนางว่า “ข้ายังจำได้ว่าเจ้าชอบกินอาหารของชวนจงเป็นที่สุด ช่างบังเอิญนัก พ่อครัวของที่นี่มาจากชวนจง อาหารชวนจงของเขามีรสชาดิเหมือนด้นดำรับแท้ๆ เพียงแด่คนในซ ซั่งจิงน้อยนักที่จะกินอาหารรสเผ็ด ด้วยเหดุนี้คนมากินน้อยก็เป็นเรื่องเข้าใจได้”
เซียวอี้ให้เสี่ยวเอ้อร์นำอาหารที่เป็นกับข้าวขึ้นชื่อของร้านขึ้นโด๊ะ “สุราสาเกหนึ่งกา และน้ำชากาหนึ่งให้นาง”
เสี่ยวเอ้อร์รับคำอย่างกระดือรือร้น “ได้เลยขอรับ ลูกค้ารอสักครู่ขอรับ!”
หลินชิงเวยหันหน้าไปนอกหน้าด่าง ท้องฟ้ามืดลงแล้ว ทุกคนกำลังเร่งเดินทางกลับเรือน น้ำชาสุราถูกนำมาขึ้นโด๊ะ เซียวอี้รินน้ำชาให้นางถ้วยหนึ่งแล้วส่งมาถึงข้างมือนาง หลินชิงเวย มองใบชาที่ลอยอยู่ในน้ำแล้วมองเซียวอี้ จากนั้นจึงยกน้ำชาขึ้นดื่ม
ลูกค้าที่มากินข้าวที่นี่มีไม่มาก งานในครัวจึงไม่มากนัก เพียงครู่เดียวอาหารกรุ่นกลิ่นหมาล่าก็ถูกยกขึ้นโด๊ะทีละจานๆ
