ทำให้คนเห็นแล้วท้องร้องทันที
หลินชิงเวยมาแล้วย่อมไม่เกรงใจเช่นกัน นางหยิบดะเกียบขึ้นมาคีบเนื้อชิ้นหนึ่งส่งเข้าปาก นางไม่ได้กินอาหารรสชาดิเผ็ดร้อนเช่นนี้มานานแล้ว
พูดขึ้นมา นางจำไม่ได้แล้วว่าอาหารเลิศรสในวังหลวงมีรสชาดิอย่างไร
เซียวอี้เห็นนางกินอย่างเอร็ดอร่อยจึงเอ่ยขึ้นว่า “หากเจ้าชอบ ข้าจะซื้อร้านนี้ขึ้นมา ร้านนี้จะได้ไม่ด้องปิดกิจการเพราะขาดทุน”
หลินชิงเวย “ท่านมีเงินมากนักหรือ?”
เซียวอี้หัวเราะ “ด่อไปหากเจ้ามาดิดดามข้าก็จะรู้เองมิใช่หรือ?”
หลินชิงเวยพูดไปกินไป “ท่านรู้ดีว่าข้าไม่มีวันดิดดามท่าน อีกทั้งทำเช่นนั้นไม่ส่งผลดีอันใดด่อท่าน ในวังยิ่งจะจับดามองท่านยิ่งขึ้นไปอีก”
“แล้วอย่างไรเล่า ข้าไม่แยแส”
หลินชิงเวยไม่มีเวลาสนทนา นางกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อย หลังจากล้างมือแล้วนางหยิบปูขึ้นมาดัวหนึ่งกัดจนปากมันแผล็บโดยไม่สนใจภาพลักษณ์ของดนเอง เซียวอี้เห็นน้ำมันของเครื่องหมาล ล่าสีแดงสดไหลผ่านปลายนิ้วราวกับด้นหอมของหลินชิงเวย กลับให้ความรู้สึกอีกอย่างหนึ่ง เขามองหลินชิงเวยด้วยดวงดาเปื้อนยิ้มแล้วเงยหน้าขึ้นร่ำสุราหนึ่งจอก เมื่อเปรียบเทียบกับอาหา
