หลินชิงเวยดื่มน้ำคำหนึ่ง ช้อนตาที่ยิ้มจนยิบหยีมองเขา “มิได้เป็นเช่นนี้ ข้าสนิทสนมกับเจ้าเท่านั้นเอง”
หลีเช่อกระแอมกระไอเพื่อปิดบังความกระอักกระอ่วนใจของตน แต่ยังคงพูดจายอมรับอย่างหน้าหนาว่า “มิใช่เจ้าเห็นว่าข้าหน้าตาหล่อเหลา จึงได้ทำตัวสนิทสนมกับข้าหรอกหรือ?”
หลินชิงเวยเลิกคิ้ว “หากเจ้าอยากจะคิดเช่นนี้ก็สุดแล้วแต่เจ้า”
หลีเช่อ “ไม่ได้ ข้าไม่ชอบใช้ความหน้าตาดีของตัวเองมาเอาเปรียบผู้อื่น แผ่นพอกหน้านี้ ไม่ใช่สิ ปกติหน้ากากนี้ เจ้าขายในราคาชิ้นละเท่าใด?”
หลินชิงเวยพูดเนิบๆ “มิใช่บอกว่าหน้ากากนี้ ข้างนอกไม่มีขายอย่างไรเล่า” นอกจากหน้ากากสองชิ้นที่ทำก่อนหน้านี้แล้วทิ้งไว้ไม่ได้ใช้ หลินชิงเวยคิดถึงหน้ากากหนังมนุษย์สองชิ้นนั้นยิ่ง มันคือหน้ากากที่นางและเซียวเยี่ยนสวมเมื่อครั้งเดินทางไปหนานเจียง ต่อมาถูกเผาทิ้งในกองเพลิงภายในพระราชวังฤดูร้อน แววตาของนางนิ่งสงบดุจสายน้ำ ทว่ากลับแน่วแน่ประดุจเหล็กกล้า นางพูดกับหลีเช่อ “ปกติข้าไม่ทำหน้ากาก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าจะทำออกมาขาย ดังนั้นแผ่นดินใต้หล้านี้มีเพียงหน้ากากเจ็ดชิ้นในมือเจ้าเท่านั้น หากจะตีราคาของมันออกมา เจ้าคิดว่าควรจะขายในราคาชิ้นละเท่าใดเล่า?”
หลี
