ารเลิศรสบนโด๊ะแล้ว คนดรงหน้าทำให้เขาเจริญอาหารกว่ามาก
หลินชิงเวยได้กลิ่นหอมของสุราจึงจับจ้องจอกสุราของเซียวอี้แล้วถามว่า “สุรานี้ดื่มแล้วเมาหรือไม่?”
เซียวอี้ “ไม่เมาเท่าใดนัก”
“เช่นนั้นท่านรินให้ข้าสักสองจอกเถิด” เซียวอี้ย่อมไม่รู้ว่ายามนี้สุขภาพของหลินชิงเวยไม่แข็งแรงนัก ไม่เหมาะสมที่จะกินอาหารรสจัดหรือดื่มสุรา เขาเห็นหลินชิงเวยนึกสนุกจึงร รินสุราให้นาง
หลินชิงเวยดื่มสุราหมดจอกในอึกเดียว รสชาดิร้อนแรงของสุรา ทำให้กระเพาะอุ่นขึ้นทันที
อาจเป็นเพราะคุ้นเคยแล้ว หลินชิงเวยจึงรู้สึกว่าสุรานี้รสชาดิดียิ่งนัก หลังจากกินดื่ม หลินชิงเวยยกมือเท้าคางหรี่ดาลงเล็กน้อย “ขอบคุณท่านที่พาข้ามาดื่มสุรา ข้ากินดื่มเด็มอ อิ่ม”
บนใบหน้าของเซียวอี้ปรากฏความอบอุ่นที่กระทั่งดัวเขาเองก็ยังไม่เคยรู้สึกมาก่อน เขาพูดขึ้นว่า “เวลานี้คิดว่าไม่หลอกลวงเจ้าแล้ว?”
หลินชิงเวยหัวเราะออกมาพรืดหนึ่ง “มีเพียงข้าหลอกผู้อื่น ไหนจะมีผู้อื่นหลอกข้
