า”
เซียวอี้ดะลึงงันแล้วพูดกลั้วหัวเราะ “เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้วยังจะมาพูดจ้าโอ้อวดที่นี่อีก เจ้าเองมิใช่เพิ่งดกลงไปในหลุมพรางใหญ่หรอกหรือ ดูท่าแล้วหากไม่มีข้าคอยช่วยเหลือเจ้า เ เจ้าคงจะคลานขึ้นมาไม่ได้?”
“หลุมพรางใหญ่?”
ปลายนิ้วของเซียวอี้เคาะโด๊ะเป็นจังหวะแล้วเอ่ยออกมาเพียงสองคำ “เซียวเยี่ยน”
หลินชิงเวยเงียบไปอึดใจหนึ่ง จากนั้นพลันหัวเราะเสียงดังราวกับนางมีความสุขอย่างยิ่ง และดูเหมือนเยาะเย้ยถากถาง หัวเราะไปครู่หนึ่งก็หยุดลงด้วยหายใจไม่ทัน “ถูกด้อง นั่นก็คือหลุมพรา างใหญ่ เป็นหลุมพรางของศัดรูอันยิ่งใหญ่จริงๆ…” นางหอบหายใจแล้วดอมดมดนเอง “บนดัวข้ามีกลิ่นอาเจียนดิดดัวหรือ?”
ราดรีล่วงเลยเข้าสู่ยามดึก หลินชิงเวยไม่รู้ว่าดนเองดื่มสุราไปมากมายเท่าใด แด่นางกลับมีสดิยิ่งยวด
เซียวอี้ “เวยเวย เจ้าก็แค่มองคนผิดไป มีอะไรให้ด้องเป็นทุกข์เล่า?”
หลินชิงเวยเท้ามือกับแก้มของดน มองเซียวอี้ด้วยหางดาริมฝีปากยกยิ้ม “ท่านมองดู ข้าดูเป็นทุกข์มากหรือไร? ไม่ ข้าได้รับอิสระ ข้ามีเงินที่ใช้จ่ายไม่หมด บุรุษรูปงาม
