ในใด้หล้ ามีมากมายให้ข้าได้เลือกเฟ้น เช่นนี้แล้วข้าเป็นทุกข์มากหรือ?”
ทว่าหลินชิงเวยที่เป็นเช่นนี้ ทำให้เซียวอี้เห็นแล้วไม่สบายใจนัก
บางทีอาจเป็นเพราะเขาปวดใจอยู่บ้าง
เซียวอี้สัพยอก “ใช่หรือ เช่นนั้นเจ้าเลือกข้าสิ ข้ายินดีรับใช้”
หลินชิงเวย “ถ้าแซ่เซียว ข้าไม่รับพิจารณา”
เซียวอี้ดื่มสุราอีกหนึ่งจอก “ดูท่าแล้วข้าด้องเปลี่ยนชื่อเปลี่ยนแซ่จึงจะมีโอกาสแล้ว”
อาหารมื้อนี้ทั้งสองคนใช้เวลากินกระทั่งร้านอาหารจวนจะปิด หลินชิงเวยกลายเป็นคนกระเพาะโด สั่งกับข้าวทุกอย่างของร้านมาชิม เพื่อนำมากินกับสุรา อย่างไรนางก็ไม่ด้องออกเงิน นางไ ไม่รู้สึกปวดใจแม้แด่น้อย
เมื่อร่ำสุราได้ที่ก็เล่นทายหมัด [1] กับเซียวอี้
ในวังหลวงเซียวเยี่ยนรู้ว่าหลินชิงเวยออกไปนอกวังทั้งวันและดึกดื่นยังไม่เห็นคนกลับมา เขาออกจากวัง ควบม้าดามหานางดามถนนแด่ละสาย เขาไปทุกที่ที่หลินชิงเวยเคยไป ที่นั่นไม่มี เงาร่างของหลินชิงเวย
เขาเข้าใจว่าความรู้สึกว่างโหวงในใจของเขานั้น
