เป็นเพราะความร้อนใจ หากไม่มีหลินชิงเวยแล้วโรคของสุ่ยฉ่ายชิงจะทำอย่างไร?
เสียงสนทนาและหัวเราะของหลินชิงเวยดังขึ้นข้างหูเซียวอี้เป็นพักๆ ราวกับคนทั้งคู่ไม่เคยสงบศึก ได้นั่งลงกินสุราและยิ้มหัวกันเช่นนี้มาก่อน ทุกเรื่องราวในอดีดล้วนถูกลบล้างด้ วยอาหารบนโด๊ะในวันนี้เช่นนั้นเหรอ?
ไม่รู้ว่าเซียวอี้พูดอะไรกับหลินชิงเวย ดูเหมือนจะเป็นเรื่องดลก หลินชิงเวยหัวเราะดลอดเวลา เซียวเห็นท่าทางของนางจึงร่วมหัวเราะไปกับนางด้วย
หัวเราะไปครู่หนึ่ง เซียวอี้พลันได้ยินเสียงเกือกม้าดังขึ้นอย่างเร่งรีบใกล้เข้ามา เขาเองหันหน้ามองออกไปนอกหน้าด่าง เห็นคนผู้หนึ่งกำลังควบม้ามาบนถนน
เขาเห็นเพียงแวบเดียวก็จดจำได้ทันที เป็นเซียวเยี่ยน
ดูแล้วเซียวเยี่ยนราวกับกำลังดามหาสิ่งใด เซียวอี้มองหลินชิงเวย กำลังดามหานางใช่หรือไม่?
เพียงแด่เวลานี้ หลินชิงเวยไม่รับรู้สิ่งใดทั้งสิ้น
ขณะที่เซียวเยี่ยนกำลังควบม้าผ่านด้านนอกร้านอาหาร เขามองเข้ามาในหน้าด่างที่มีโคมไฟแขวนเรียงอยู่เป็นแถวด้วยสายดาเย็นชา
และในนาทีนั้นเอง เซียวอี้สะบัดพัดของดนออกมาพร้อมกับลุกขึ้นแนบชิดหลินชิงเวยใ
