ียบสงบลงมากหรอกหรือ ไม่มีใครรบกวนเวยเวยดูละคร เจ้าไม่ชอบ?”
หลินชิงเวย “ท่านอ๋องต้องสิ้นเปลืองเงินทองเช่นนี้ ดูเหมือนแม้ข้าจะไม่ชอบ แต่ไม่อาจปฏิเสธได้เช่นกัน”
ละครจบลง ต่อมาละครเรื่องใหม่ขึ้นแสดง หลินชิงเวยดูละครเรื่องแล้วเรื่องเล่า ดูนักแสดงในหลากหลายอารมณ์ ร้องไห้ฟูมฟาย หัวเราะอย่างมีความสุข เคียดแค้นชิงชังและการจากลา แต่ไม่อาจทำให้จิตใจของนางหวั่นไหวแม้แต่น้อย
เมื่อหลินชิงเวยดูละคร เซียวอี้กลับดูนาง
เช่นนั้นนางมานั่งอยู่ที่เพื่ออันใดกัน? ดูเหมือนจะมาดูละครเพื่อฆ่าเวลากระมัง
ดูความผิดหวังในความรักของผู้อื่น อาจทำให้หัวใจของนางรู้สึกผ่อนคลายลงบ้างใช่หรือไม่? มีเพียงตัวนางเท่านั้นที่รู้
ท้องฟ้าข้างนอกค่อยๆ โรยตัวมืดลง พระอาทิตย์ลับเหลี่ยมเขา แสงสุดท้ายของวันกลายเป็นสีส้มอมแดง ณ ขอบฟ้าของเมืองหลวง
หลินชิงเวยและเซียวอี้เดินออกมาจากโรงละครเทียนสุ่ยหยวนด้วยกัน ผู้คนสัญจรบนถนนด้านนอกดูบางตาลง หลินชิงเวยเดินอยู่ข้างหน้าโดยไม่คิดจะแยแสเซียวอี้ ทว่าข้อมือของนางกลับถูกเซียวอี้กุมเอาไว้ในเวลานี้
นางหันกลับไปมองด้วยแววตาคมปลาบ แม้แววตานั้นจะเย็นชายิ่งยวด แต่กลับปนเปไปด้วยความงดงามสุดจะเปรียบ
เซียวอี้ยกยิ้ม
