ที่จริงโรคของสุ่ยฉ่ายชิงดีขึ้นมากแล้ว แต่หลายวันนี้มิได้กินยาและรับการฝังเข็ม อาการหอบนั้นยังไม่ได้รักษาถึงต้นตอของโรค อาการจึงย่ำแย่ลงเรื่อยๆ ผนวกกับสภาพจิตใจของสุ่ย ฉ่ายชิงสลดหดหู่ สุขภาพจึงค่อยๆ อ่อนแอลง
นางคิดว่าต่อให้บนใบหน้าของนางเกิดผดผื่นขึ้น ด้วยวิชาแพทย์ของหลินชิงเวยและนางรับเงินค่ารักษาของเซียวเยี่ยนไปแล้ว อย่างไรก็ต้องช่วยรักษาให้อย่างแน่นอน เพียงแต่นางคิดไม่ถ ถึงว่าหลินชิงเวยจะไม่มาเยือนที่นี่อีก
เงินค่ารักษาห้าสิบหมื่นตำลึงมิใช่จ่ายไปโดยเปล่าๆ ปลี้ๆ หรอกหรือ?
ไม่เพียงแต่จ่ายไปโดยเปล่า ผดผื่นที่ขึ้นบนใบหน้าไม่ยอมเลือนหายไปง่ายๆ สองวันนี้เซียวเยี่ยนให้หมอหลวงมารักษาอาการให้นาง แต่การรักษาเป็นไปอย่างเชื่องช้า
หากรู้แต่แรกว่าจะเป็นเช่นนี้ นางไหนเลยจะกล้าล้อเล่นกับใบหน้าและสุขภาพของตนเองเช่นนี้เล่า? เซียวเยี่ยนและหลินชิงเวยห่างเหินต่อกันเป็นเรื่องดี แต่อาการของนางกลับไม่ดีขึ้น หากรูปโฉมของนางถูกทำลายลงไป
