จริงๆ…จะทำอย่างไร?
เซียวเยี่ยนป้อนสุ่ยฉ่ายชิงดื่มยาข้างเตียง สุ่ยฉ่ายชิงจับชายแขนเสื้อเซียวเยี่ยนพูดขึ้นด้วยความกังวล “ข้ารู้ว่าเรื่องนี้อาจเป็นพวกเราเข้าใจแม่นางหลินผิดไป เรื่องใบหน้าขอ องข้านี้ไม่เกี่ยวข้องกับนาง บางทีอาจเป็นปฏิกิริยาของร่างกายข้าเอง ไม่อาจกล่าวโทษผู้อื่นได้…เยี่ยน เรื่องนี้เป็นพวกเราที่ทำไม่ถูกแต่แรก มาบัดนี้ร่างกายของข้าอ่อนแอ เดินเห หินไม่สะดวก ท่านไปขอขมาแม่นางหลินแทนข้าได้หรือไม่?” ใบหน้าเล็กๆ ของนางเงยขึ้นเล็กน้อย ดวงตาที่ปรากฏนอกผ้าโปร่งนั้นตรึงตราตรึงใจผู้คน ทำให้คนไม่อาจปฏิเสธได้ “แม่นางหลินเห็ นแก่ไมตรีในอดีตที่มีต่อท่าน ย่อมต้องคลายโทสะแน่นอน”
เซียวเยี่ยนเหน็บชายผ้าห่มบนร่างของนาง “เจ้าพักผ่อนเถิด เรื่องอื่นมอบให้ข้าจัดการ”
“อืม” สุ่ยฉ่ายชิงพยักหน้า เดินไปเอนกายลงบนเตียงด้วยการประคับประคองของเซียวเยี่ยน เมื่อเซียวเยี่ยนกำลังจะออกไป มือเรียวของนางดึงชายอาภรณ์ของเซียวเยี่ยน เซียวเยี่ยนหัน
