วกเมื่อสวมลงบนผิวหน้า ทำให้ยืดอายุการใช้งานได้นานออกไปอีก”
หลีเช่อนั่งอยู่ในศาลา ใช้ปลายนิ้วเรียวขาวสะอาดหยิบหน้ากากออกมาชิ้นหนึ่งด้วยท่าทีรังเกียจรังงอน
หลินชิงเวย “ให้ข้าช่วยท่านหรือไม่?”
หลีเช่อลังเลอยู่อึดใจหนึ่ง “เฮ้อ เจ้าช่วยข้าก็แล้วกัน ข้ากลัวว่าข้าลงมือเองคงทำไม่ได้”
ดังนั้นหลินชิงเวยจึงก้าวเข้าไปรับหน้ากากมาจากมือของเขา ขณะที่หลีเช่อเงยหน้าขึ้นนางโน้มกายลงเล็กน้อยเพื่อวางหน้ากากลงบนใบหน้าเขาเบาๆ
คนทั้งสองใกล้ชิดกันยิ่ง ลมหายใจของหลินชิงเวยแทบจะรินรดใบหน้าของหลีเช่อ นางใส่หน้ากากลงบนใบหน้าของหลีเช่อ ทั้งยังขยับรอยยับย่นแต่ละมุมให้เรียบตึงอย่างใจเย็น สายตาเอาจ จริงเอาจังนั้น ทำให้หลีเช่อเห็นแล้วถึงกับตะลึงงันโดยไม่รู้ตัว
เมื่อปลายนิ้วของหลินชิงเวยลูบลงบนใบหน้าของเขาให้ความรู้สึกเนียนลื่นทั้งอบอุ่น หลีเช่อจับจ้องสายตาพลางคิดว่า—นี่แหละคือมืออาชีพ
ในยุคสมัยโบราณยากนักที่จะหาคนมีความเป็นมืออาชีพเช่นนี้
หลินชิงเวยยกยิ้มมุมปากแล้วยืดกายเหยียดตรง “เรียบร้อยแล้ว”
หลีเช่อยกมือขึ้นลูบใบหน้าของตน แม้จะชุ่มชื้น ทว่ากลับรู้สึกว่าไม่
