ามาอย่างกระฉับกระเฉง สีหน้าบนใบหน้านั้นไม่ใคร่พอใจนัก
หลีเช่อเอ่ยปากก็ต่อว่าทันที “ไฉนเจ้าเพิ่งมาเล่า? ข้าคิดว่าเจ้าจะหนีหนี้เสียแล้ว ข้ายังคิดว่าพวกเราสองคนเพิ่งจะพบหน้ากันครั้งแรก ข้าก็ไว้เนื้อเชื่อใจเจ้าถึงเพียงนั้น หากเจ้ าบิดพลิ้ว ข้าจะไปหาตัวเจ้าที่ไหนกัน?”
หลินชิงเวยหัวเราะเสียงเบา “ความจริงพิสูจน์แล้วว่าเจ้าไม่ได้เชื่อใจคนผิดมิใช่หรือ? แม้จะมาสายสักหน่อย แต่อย่างไรข้าก็มาแล้วนี่นา ในเมื่อรับปากเจ้าแล้วย่อมไม่บิดพลิ้วต่อเจ้า”
หลีเช่อยื่นมือออกมาตรงหน้านาง “สิ่งของเล่า?”
หลินชิงเวยมอบสิ่งของให้กับเขา นั่นเป็นภาชนะกระเบื้องทรงกลมใบหนึ่ง หลีเช่อรับไปแล้วเปิดออกดูอย่างอดใจไม่ไหว เห็นหน้ากากหนังมนุษย์บางใสแช่อยู่ในน้ำยาสีเขียว
หลีเช่อมองหลินชิงเวยแล้วเอ่ยขึ้นว่า “ข้าใส่หน้ากากหนังมนุษย์มาไม่น้อย นอกจากเจ็บน้อยลงเมื่อดึงหน้ากากออกมา ยังไม่เคยพบเห็นหน้ากากหนังมนุษย์ที่ไหนต้องแช่อยู่ในน้ำยามาก่อน น”
หลินชิงเวย “นี่เป็นน้ำยารักษาความชุ่มชื้น คืนความชุ่มชื้นให้กับหน้ากากได้ และสะด
