เซียวเยี่ยนก้าวไปยืนข้างกายสุ่ยฉ่ายชิง น้ำเสียงที่เอ่ยขึ้นอ่อนโยนลงทันที “ฉ่ายชิง เจ้าปลดผ้าโปร่งออก ให้นางดูก็ไม่กระไร หากเป็นเพราะยาที่นางจัดให้เจ้า จะได้คิดหาวิธีแ แก้ไข”
หลินชิงเวยหลุบเปลือกตาลงครึ่งหนึ่งฟังอย่างสงบ เมื่อก่อนนางคิดว่าเซียวเยี่ยนมิใช่บุรุษที่จะแสดงออกในมุมอ่อนโยนคนหนึ่ง เพียงแต่ยามนี้ได้เห็นกับตาแล้วว่าเขาโอบหญิงคนรักไว้ ในอ้อมกอด ปลอบประโลมด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ที่แท้มิใช่เขาอ่อนโยนไม่เป็น เพียงแต่หลินชิงเวยมิใช่สตรีที่เขาจะปฏิบัติด้วยอย่างอ่อนโยนเท่านั้น
สุ่ยฉ่ายชิงร่ำไห้สะอึกสะอื้นตัวโยนอยู่ในอ้อมกอดของเซียวเยี่ยน สายตาที่มองหลินชิงเวยเต็มไปด้วยตื่นตระหนกราวกับกวางน้อยหลงทางก็ไม่ปาน “ข้าอัปลักษณ์เช่นนี้…ข้าไม่อยากให้ท่า านมองเห็น…ข้ากลัว ข้ากลัวว่าหลังจากให้แม่นางหลินดูแล้ว จะยิ่งร้ายแรง…เยี่ยน ข้าขอโทษ ข้ารู้ว่าแม่นางหลินไม่มีเจตนาร้าย ข้าเพียงแต่ เพียงแต่กลัวเท่านั้น…”
เซียวเยี่ยนมองหลินชิงเวยที่
