ปในลำคอได้อย่างยากเย็น
หลินชิงเวยจ้องมองคนทั้งสองที่กำลังตระกองกอดกันด้วยดวงตากระจ่างใส “หากยานี้ทำให้ข้าเกิดอาการแพ้เช่นเดียวกับแม่นางสุ่ย เช่นนั้นข้าจะยอมรับ ข้าจะมาขอขมาต่อแม่นางสุ่ยด้วยตนเ เอง ข้ายินดีรักษาโรคหอบและใบหน้าของแม่นางสุ่ยกระทั่งหายดี เนื่องมาจากความผิดพลาดในการรักษาของข้า ข้าจะคืนเงินค่ารักษาให้เซ่อเจิ้งอ๋องครึ่งหนึ่ง แต่ถ้ายาของข้าไม่มีปัญหาใดๆ เช่นนั้นต้องขออภัยด้วย ใบหน้าของแม่นางสุ่ยไม่เกี่ยวข้องกับข้า แต่ข้าไม่รังเกียจที่จะทิ้งรอยแผลเป็นอันยากจะลืมเลือนไปตลอดชีวิตให้กับนาง ยังมี…ข้าจะไม่รักษาโรคของนางอีกเช่ นกัน พวกท่านจะทำอย่างไรต่อไป ก็สุดแล้วแต่พวกท่าน”
พูดแล้วหลินชิงเวยเก็บยาขวดนั้นเข้าไปในแขนเสื้อด้วยสายตาเรียบเฉยหมุนกายเตรียมเดินออกไป นางกล่าวสำทับอีกว่า “หากเซ่อเจิ้งอ๋องกลัวว่าข้าจะเสแสร้งแกล้งทำ ให้ส่งคนไปจับตาด
