ดูข้าที่ตำหนักฉางเหยี่ยนได้ ภายในหลายวันนี้ข้าจะไม่กินยาขับพิษใดๆ ทั้งสิ้น”
นางก้มลงสะบัดชายกระโปรง เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้งก็เดินมุ่งหน้าออกไปด้านนอก
เพิ่งเดินออกไปได้สองก้าว สุ่ยฉ่ายชิงลนลานพูดขึ้นข้างหลัง “แม่นางหลิน ฉ่ายชิงและเยี่ยนล้วนไม่กล่าวโทษว่าเป็นความผิดของเจ้า บางที…นี่อาจจะเป็นเพียงความเข้าใจผิด…”
ย่างก้าวของหลินชิงเวยหยุดชะงักลง นางหันหลังให้เซียวเยี่ยน ดวงตาดำขลับทั้งคู่ของนางหันหน้าเข้าหาแสงสว่างข้างนอกประตู แววตาของนางนิ่งลึกและว่างเปล่า
เซียวเยี่ยนอาจมองไม่เห็น แต่เสี่ยวฉีที่ยืนอยู่หน้าประตูมองเห็นชัดเจน เสี่ยวฉีเห็นแล้วได้แต่ตกตะลึงและปวดใจอย่างบอกไม่ถูก
ซินหรูขยับปาก ทว่ากลับพูดอะไรไม่ออกแม้แต่ประโยคเดียว กระบอกตาของนางแดงก่ำ
หลินชิงเวยพูดทั้งๆ ที่ไม่ได้หันหน้ากลับไป “ไม่ นับแต่นี้ไป ไม่ใช่ความเข้าใจผิด”
วินาทีที่หลินชิงเวยก้าวเท้าออกจากประตู เสียงของเซียวเยี่ยนก็ดังขึ้น “เซียวฉี ตามแม่นางหลินไป” เขาไม่ได้พูดให้ชัดเจนว่าให้เสี่ยวฉีตามไปเพื่อจับตามองหลินชิงเวยหรือกังวลว่ านางจะกินยาขับพิษอย่างอื่น
ครั้งนี้ห
