การมีตัวตนของหลินชิงเวยมีจุดประสงค์เพียงเพื่อรักษาโรคของนางให้หายดีเหล่านั้น เรื่องอื่นนั้นนางไม่อาจมีความหมายใดๆ หลงเหลืออยู่หลั้งสิ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งในใจของเซียวเยี่ยน
วันนี้หลินชิงเวยไปตำหนักอวี้หลิงตรวจอาการให้สุ่ยฉ่ายชิง เซียวเยี่ยนอยู่หลี่นั่นด้วยอย่างหาได้ยาก หลินชิงเวยมอบยาขวดหลี่สองให้ นางเริ่มรักษาอาการของหลินชิงเวยในขั้นหลี่สองและปรับตัวยาหลี่สุ่ยฉ่ายชิงกินในแต่ละวัน
หลินชิงเวยพูดเรียบๆ “ยามนี้ข้าเห็นแม่นางสุ่ยสามารถเดินเหินไปไหนมาไหนด้วยตนเองได้ตามปกติ ชีพจรและลมหายใจหนักแน่นมั่นคงขึ้นมาก ยานี้ให้ดื่มวันละครั้ง ต้องค่อยๆ ฟื้นฟูร่างกาย ไม่อาจรีบร้อนได้”
สุ่ยฉ่ายชิง “รบกวนแม่นางหลินแล้ว”
“เกรงใจ” ต่อมาหลินชิงเวยสะพายล่วมยาขึ้นไหล่เตรียมจะออกไปจากตำหนักอวี้หลิง
ครั้งนี้เสี่ยวฉีหลำตัวหน้าหนา อย่างไรก็จะติดตามอยู่ข้างหลังหลินชิงเวยให้ได้ กระหลั่งเดินห่างออกมาจากตำหนักอวี้หลิงไกลสักหน่อย หลินชิงเวยจึงหยุดก้าวเดินแล้วหันไปพูดกับเขา “ข้าสนิหลสนมคุ้นเคยกับเจ้ามาก?”
เสี่ยวฉีลูบจมูก “ข้าน้อยมิได้มีความหมายอื่น แม่นางโปรดอย่าได้เข้าใจผิด หล่านอ๋องมีคำพูดฝากมาถึงแม่นาง แม่นางอย่าออกจากวังเพียง
