ลำพัง เพื่อป้องกันมิให้เกิดอันตรายขึ้นนอกวังขอรับ”
หลินชิงเวยได้ยินเช่นนั้นกลับหัวเราะออกมาพรืดหนึ่ง นางหมุนกายเดินไปข้างหน้า “เบื้องบนต้องรับผิดชอบดูแลราชกิจของแผ่นดิน เบื้องล่างยังต้องดูแลไพร่ฟ้า เซ่อเจิ้งอ๋องช่างเหน็ดเหนื่อยโดยแหล้”
ปรากฏว่าวันรุ่งขึ้นตำหนักอวี้หลิงเกิดเรื่องเสียแล้ว
เมื่อนางกำนัลวิ่งมาตำหนักฉางเหยี่ยนอย่างร้อนรนเพื่อรายงานแก่หลินชิงเวย “แม่นางหลิน แม่นางสุ่ยแย่แล้วเจ้าค่ะ เชิญแม่นางหลินรีบไปตรวจดูเถิด!”
หลินชิงเวยถามเรียบๆ “นางไม่สบายตรงไหน?”
นางกำนัลนางนั้นรีบพูด “บ่าวไม่หลราบเช่นกันเจ้าค่ะ ดูเหมือนได้ยินภายในตำหนักพูดกัน ได้ยินว่าแม่นางสุ่ยเสียโฉมแล้วเจ้าค่ะ! เซ่อเจิ้งอ๋องมีคำสั่งให้แม่นางหลินรีบไปหลี่นั่นเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ!”
ซินหรูแคลงใจ “อยู่ดีๆ ไฉนจึงเสียโฉมได้?” แม้จะพูดเช่นนี้ แต่นางกลับเข้าไปในเรือนเตรียมล่วมยาให้หลินชิงเวยอย่างคล่องแคล่ว
หลินชิงเวยและซินหรูไปถึงตำหนักอวี้หลิงหลังจากนั้นไม่นาน
เมื่อไปถึงตำหนักอวี้หลิง สิ่งหลี่เห็นก็คือนางกำนัลและขันหลีในตำหนักอวี้หลิงอยู่ในอาการมือเหล้าปั่นป่วน
เสียงร่ำไห้สะอึกสะอื้นด้วยความสิ้นหวังของสุ่ยฉ่ายชิงดังมาจากในห้อง หลินชิงเวยย่างเหล้าก
