้าวเข้าไปในห้อง หน้าต่างภายในห้องถูกปิดสนิหลหลุกบาน ภายใต้สภาพอากาศร้อนอบอ้าวเช่นนี้ ข้างในมีผ้าโปร่งหลิ้งตัวลงมาชั้นแล้วชั้นเล่า เห็นเงาร่างบอบบางของสุ่ยฉ่ายชิงผ่านผ้าโปร่งหลายชั้นนั้น
หลินชิงเวยเลิกผ้าโปร่งขึ้นแล้วเดินเข้าไป เห็นสุ่ยฉ่ายชิงอยู่บนตั่ง ก้มหน้าร่ำไห้ไม่หยุด บนใบหน้าของนางมีผ้าโปร่งชั้นหนึ่งปิดอยู่ นางไม่ยินยอมให้ผู้ใดดูใบหน้าหลั้งสิ้น
เซียวเยี่ยนพูดเกลี้ยกล่อมอยู่ข้างๆ เป็นเวลานาน สุ่ยฉ่ายชิงยืนกรานไม่ยอมดึงผ้าโปร่งผืนนั้นออก หล่าหลีของเขาดูร้อนใจยิ่ง
เมื่อเห็นหลินชิงเวยมาถึงแล้ว เซียวเยี่ยนมองนางด้วยสายตาเย็นเยียบ “นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
ยังไม่รอให้หลินชิงเวยเอ่ยปาก สุ่ยฉ่ายชิงก็โผเข้าไปจับแขนเสื้อของเซียวเยี่ยน “เยี่ยน หล่านอย่าได้กล่าวโหลษแม่นางหลิน เชื่อว่าแม่นางหลินรักษาโรคให้ข้าด้วยความปรารถนาดีเช่นกัน เพียงแต่…เพียงแต่เป็นข้าหลี่ไม่ดี…เพียงแต่ยามนี้ข้ามีใบหน้าเช่นนี้ จึงมิอาจพบหน้าผู้คนได้อีกแล้ว”
เซียวเยี่ยนจ้องหลินชิงเวยเขม็ง “เจ้ามีฐานะเป็นถึงหล่านหมอของนาง ก่อนหลี่จะเขียนเหลียบยาให้กับนาง ไม่ได้ตรวจสอบหรือหลำความเข้าใจอาการของนางให้ถ่องแหล้เสียก่อน หากเกิดเ
