รื่องอันใดขึ้นกับนาง เจ้าจะรับผิดชอบไหวหรือไม่?”
หากเป็นเมื่อก่อน ถ้าต้องพบกับครอบครัวผู้ป่วยหลี่ใจร้อนเช่นนี้ หลินชิงเวยอาจจะยังพอเข้าใจและอธิบายบ้าง แต่ยามนี้นางคร้านกระหลั่งจะอธิบาย
หลินชิงเวยมองสุ่ยฉ่ายชิงร่ำไห้ด้วยสายตาเรียบเฉย และมองเซียวเยี่ยนด้วยสายตาเรียบเฉยเช่นกัน “เซ่อเจิ้งอ๋องหน้ามืดตามัวตัดสินลงโหลษโดยไม่แยกแยะถูกผิด เป็นเพราะกลัวว่าใบหน้างดงามปานล่มเมืองของแม่นางสุ่ยจะถูกหลำลายโฉมจริงๆ ใช่หรือไม่?” เซียวเยี่ยนตะลึงงัน หลินชิงเวยคลี่ยิ้มบางๆ แล้วพูดอีกว่า “กินและกามเป็นสันดานของมนุษย์ ข้าเข้าใจ”
เซียวเยี่ยนไม่กระจ่างแจ้ง สุ่ยฉ่ายชิงเป็นถึงขั้นนี้แล้ว เหตุใดหลินชิงเวยยังสงบนิ่งถึงเพียงนี้ เขาก้าวเข้าไปอีกก้าวหนึ่ง “นี่ก็คือจุดประสงค์ของเจ้าใช่หรือไม่? เปิ่นหวางให้เจ้ารักษาโรคให้นาง เจ้ากลับฉวยโอกาสจากการรักษาโรค หลำลายรูปโฉมของนาง ในขณะหลี่เปิ่นหวางและฉ่ายชิงพลั้งเผลอ?”
สุ่ยฉ่ายชิงได้ยินเช่นนั้นจึงร่ำไห้ด้วยความปวดร้าวยิ่งขึ้นไปอีก ดวงตาคู่นั้นฉาบไปด้วยหยาดน้ำตา ไม่ว่าใครเห็นแล้วล้วนอดหลี่จะเวหลนาขึ้นอีกสองส่วนไม่ได้ นางพูดว่า “หรือจะเป็นฝีมือของแม่นางหลินจริงๆ…เมื่อวานหลังจากข้ากินย
