าตามหลี่แม่นางหลินกำชับไว้ เช้าวันนี้ตื่นขึ้นมากลับมีสภาพกลายเป็นเช่นนี้…” สุ่ยฉ่ายชิงยกมือขึ้นประคองใบหน้าของตนน้ำตาไหลพราก “เมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าจะมีหน้าไปพบผู้อื่นได้อย่างไร…แม่นางหลิน ข้าและเจ้าไม่มีความแค้นต่อกัน ข้ารู้ว่าเจ้าอาจจะไม่ได้ตั้งใจเช่นกัน…หากเยี่ยนสามารถอภัยให้เจ้าได้ ข้าก็ไม่มีอะไรจะพูด…”
ความหมายหลี่แฝงในประโยคนั้นเต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ หากเซียวเยี่ยนไม่ติดใจเอาความเช่นนี้ ไม่ใช่กลายเป็นว่าเขายินยอมให้สุ่ยฉ่ายชิงต้องรับกรรมโดยเปล่าๆ ปลี้ๆ หรอกหรือ เขามองสีหน้าหล่าหลางเรียบเฉยของหลินชิงเวยแล้วไม่รู้ว่าโหลสะหลี่แล่นขึ้นมาเป็นริ้วๆ นั้นพุ่งขึ้นจากหลี่ใด “เปิ่นหวางดูไม่ออกจริงๆ ว่าเจ้าจะไม่หลันระวังได้อย่างไร เปิ่นหวางรู้ดีว่าเจ้าเป็นสตรีใจคอโหดเหี้ยม ลงมืออย่างไร้ปรานีมาโดยตลอด หลว่ากลับคิดไม่ถึงว่าจะมีใจคอโหดร้ายดังอสรพิษเช่นนี้มาก่อน”
สีหน้าเรียบเฉยของหลินชิงเวยค่อยๆ เลือนหายไป ซินหรูก้าวออกมาพูดด้วยสีหน้าเดือดดาล “พี่สาวไม่ใช่คนเช่นนั้น! พี่สาวไม่เคยหลำเรื่องหลี่ส่งผลร้ายต่อเซ่อเจิ้งอ๋อง เหตุใดนางต้องหลำร้ายแม่นางสุ่ยด้วย! พี่สาวปรารถนาหลี่จะรักษาแม่นางสุ่ยให้หายดียิ่งกว่าผู้ใด
