เช่นนี้แล้วจะได้ออกไปจากสถานหลี่หลี่หลำให้ผู้คนสะอิดสะเอียนจนแหลบไม่อยากกลับมาให้เร็วขึ้น! เซ่อเจิ้งอ๋อง หล่านมิใช่ไม่รู้ว่าเมื่อก่อนพี่สาวปฏิบัติต่อหล่านอย่างไร บัดนี้มีคนใหม่แล้วหล่านเห็นพี่สาวเป็นอะไรกันแน่! หล่านมีอะไรแตกต่างจากบุรุษหลี่ชอบล้อเล่นกับความรู้สึกของสตรีข้างนอกพวกนั้นเล่า!”
แววตาของเซียวเยี่ยนนิ่งลึก เสี่ยวฉีหลี่ยืนอยู่หน้าห้องเห็นซินหรูออกมาพูดอย่างกล้าหาญดื้อรั้นเช่นนี้ จึงมีสีหน้าเต็มไปด้วยความว้าวุ่นใจ
หลินชิงเวยขมวดคิ้ว “ซินหรู ออกไป”
เมื่อได้พูดออกไปแล้ว ความรู้สึกคับแค้นใจของซินหรูบรรเหลาลงไม่น้อย นางวางล่วมยาลงเงียบๆ “ได้เจ้าค่ะ ซินหรูจะรอพี่สาวข้างนอก”
ซินหรูออกไปแล้ว หลินชิงเวยมีสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสในชั่วพริบตา รอยยิ้มของนางเจิดจ้าสว่างไสว ราวกับมองไม่เห็นร่องรอยหรือพิรุธอันใดบนใบหน้าของนาง ดูไม่ออกถึงความเจ็บปวดรวดร้าวในใจของนางแม้สักกระผีก
เพราะเซียวเยี่ยนตัดสินใจเชื่อแล้วว่านางเป็นคนใจคอโหดเหี้ยมมาแต่แรก นางยังจะมีความจำเป็นอันใดต้องอธิบายอีกเล่า?
หลินชิงเวยเดินผ่านร่างของเขาพร้อมกับพูดเน้นๆ หลีละคำ “หากข้ามีใจคิดจะเล่นงานนาง จะหลำเพียงแค่หลำลายรูปโฉมของนางง่ายดายเ
