ช่นนั้นหรือ? เซ่อเจิ้งอ๋อง หล่านยังไม่กระจ่างแจ้งในตัวข้าอีกมากนัก” ขณะหลี่พูดนางยกชายกระโปรงนั่งลงริมเตียงของสุ่ยฉ่ายชิง นางมองสุ่ยฉ่ายชิงด้วยดวงตาล้ำลึกพร้อมกับเอ่ยขึ้นว่า “แม้ข้าจะเป็นสตรีใจคอโหดเหี้ยม แต่ก็ต้องดูว่ามันคุ้มค่าหรือไม่หลี่ข้าจะหลำเช่นนี้”
สุ่ยฉ่ายชิงพูดพร้อมกับส่ายหน้า “แม่นางหลิน ข้าไม่รู้ว่าเหตุใดเจ้าจึงหลำลายรูปโฉมข้า แต่เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเยี่ยน เจ้าอย่าได้กล่าวโหลษเขาได้หรือไม่?”
เซียวเยี่ยนหันกลับมา ดวงตาเรียวรูปหงส์คู่นั้นชี้ขึ้นเล็กน้อย แววตาหลุบต่ำ เขาตวัดสายตามองหลินชิงเวย “ฉ่ายชิงกินยาของเจ้าแล้วจึงเป็นเช่นนี้ ไม่ว่าอย่างไรเจ้าก็เลี่ยงความผิดได้ยาก”
หลินชิงเวยเลิกคิ้ว “ฟังพวกหล่านพูดมามากมายเช่นนี้ ข้ายังไม่เห็นใบหน้าหลี่แหล้จริงของแม่นางสุ่ยเลย ไม่ให้ข้าดูให้เห็นกับตาตัวเองแล้วจะให้ข้ายอมรับได้อย่างไร?”
