นางพยุงร่างกับต้นไม้เมื่อเดินผ่านร่างของเซียวเยี่ยน เซียวเยี่ยนพูดขึ้นว่า “เหตุใดเจ้าต้องดื่มสุรามากมายเช่นนี้?”
หลินชิงเวยเดินไปข้างหน้าทีละก้าวๆ ไม่แยแสคำพูดของเขา
เซียวเยี่ยนมองหลินชิงเวยเกาะเสาระเบียงทางเดินจนเกือบจะเข้าประตูห้องไป จึงพูดขึ้นอีกว่า “เหตุใดเจ้าต้องทรมานตนเองเยี่ยงนี้”
หลินชิงเวยหันหลังให้เซียวเยี่ยน นางเงยหน้าขึ้นสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ มือทั้งคู่ที่อยู่ใต้แขนเสื้อกำเป็นหมัดแน่น นางเกือบจะบันดาลโทสะด้วยทนไม่ได้ที่ต้องทนฟังคำพูดเช่น นนี้ของเขา
หลินชิงเวยพูดท้าทาย “ข้าทรมานตัวเอง? ท่านคิดว่าท่านเป็นใครกัน?” นางหันกลับมามองเขาอย่างสงบนิ่ง “เซ่อเจิ้งอ๋องบุกรุกเข้ามาในเรือนของข้าในยามวิกาล เพียงเพื่อต้องการพู ดเรื่องนี้กับข้า?” ดวงตาเรียวหงส์ใต้แสงจันทร์ของเซียวเยี่ยนหม่นแสงลง ร่างอ่อนยวบของหลินชิงเวยพิงกับเสาระเบียง นางหัวเราะเบาๆ “วันนี้ฝ่าบาทเชิญข้าไปดื่มสุรา สุราหมัก ดอกหลีรสชาติดีจริงๆ ข้าไม่ทันระวังจ
