ึงดื่มมากไปหน่อยเท่านั้นเอง” ในน้ำเสียงนั้นปนเปด้วยเสียงหัวเราะเบิกบานใจ แววตานั้นเปล่งประกายระยิบระยับ นางใช้หางตามองเซียวเยี่ยน “เซ่ อเจิ้งอ๋อง ท่านกลับอารมณ์ดียิ่งนัก ทิ้งโฉมสะคราญในห้องมาตากแสงจันทร์อยู่ในเรือนของเข้า อ้อ ถูกต้องแล้ว ไหนๆ ท่านก็มาแล้ว ข้ารบกวนฝากคำพูดไปถึงสุ่ยฉ่ายชิงสักประโยคหนึ่ ง ต่อไปไม่ว่าจะมีธุระก็ดี ไม่มีก็ช่าง ห้ามไม่ให้นางมาเยือนตำหนักฉางเหยี่ยนของข้าอีก ข้าชมชอบบุรุษรูปงาม แต่ไม่ชมชอบสตรีเลอโฉม โดยเฉพาะอย่างยิ่งหญิงงามที่ป่วยกระเสาะกระแสะม มาประกาศศักดาปาวๆ ต่อหน้าข้า”
เซียวเยี่ยน “ครั้งก่อนฉ่ายชิงมาที่นี่เพื่อขอบคุณที่เจ้ายื่นมือช่วยเหลือ หลังจากกลับไปไม่ทันระวังจึงต้องพิษไอเย็น เหตุใดเจ้าจึงไม่รับน้ำใจเล่า”
หลินชิงเวยหัวเราะเสียงต่ำสองครั้ง “ไม่มีเรื่องก็มาหาเรื่องให้ตนเองเดือดร้อน มารดานางไม่เคยสั่งสอนนางหรือไร ข้ายื่นมือช่วยชีวิตนางด้วยได้รับค่าตอบแทนเป็นค่ารักษา มาขอบคุณ
