เพียงประโยคเดียวจะมีค่าอันใด? ครั้งหน้าหากนางยังมาอีกละก็ ข้ารับรองเลยว่านางจะไม่ได้รับเพียงแค่พิษไอเย็นง่ายดายเช่นนั้น” นางช้อนดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มขึ้นมาจับจ จ้องเซียวเยี่ยนนิ่งๆ ไม่รอให้เขาพูดอันใดอีก นางร้องเสียงดังขึ้นว่า “เด็กๆ! มีผู้บุกรุก!”
แม้ภายในลานเรือนของหลินชิงเวยจะไม่มีขันทียืนเฝ้าอยู่ แต่ด้านนอกลานเรือนกลับมีขันทียืนเฝ้า ทันทีที่นางร้องตะโกน ไม่เพียงแต่ทำให้ซินหรูที่อยู่ในห้องถูกปลุกให้ตื่นขึ้น ทั งยังทำให้ขันทีด้านนอกตื่นตกใจรีบรุดเข้ามาตรวจสอบว่าเกิดอันใดขึ้น
เซียวเยี่ยนเม้มริมฝีปาก แววตาเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา
หลินชิงเวยเบิกบานใจ นางพูดกับเขาว่า “ต่อไปหากเซ่อเจิ้งอ๋องยังลอบเข้ามาทำลับๆ ล่อๆ ในเรือนของข้าอีก ก็อย่าได้โทษว่าข้าเห็นเซ่อเจิ้งอ๋องเป็นผู้บุกรุก”
ยามนี้ขันทีกลุ่มใหญ่กำลังวิ่งเข้ามา เซียวเยี่ยนไม่อาจไม่รีบเหินกายจากไป เขาเป็นยอดฝีมือเพียงกระโดดข้ามกำแพงแล้วพุ่งออกไป หันกลับมามองหลินชิงเวยที่ยืนอยู่ใต้แสงจันทร
