งจากราคาในใจของตนจึงตอบตกลง
เถ้าแก่ให้คนไปเตรียมตั๋วเงินให้หลินชิงเวย หลินชิงเวยจึงเดินเล่นชมสินค้าในห้องโถงตามสบาย ในห้องโถงมีสินค้าแปลกๆ และของเก่าอยู่ไม่น้อย ล้วนเป็นสิ่งของที่ลูกค้าท่านอื่นนำม มาจำนำทั้งสิ้น ทันทีที่เลยกำหนด สิ่งของย่อมตกเป็นของโรงรับจำนำ เถ้าแก่สามารถนำสิ่งของออกมาขายพร้อมกับหาลูกค้าที่ต้องการซื้อไปครอบครอง
หลินชิงเวยเห็นกล่องใบหนึ่งวางอยู่ในมุมหนึ่ง กล่องใบนี้มีลักษณะธรรมดาสามัญอย่างยิ่ง มีสีดำ มีขนาดราวๆ สามถึงสี่ฝ่ามือ ดูแล้วละเอียดอ่อนไม่ธรรมดา อีกทั้งยังให้ความรู้สึกว่ าเป็นของโบราณ
หลินชิงเวยยื่นมือออกไปสัมผัสลูกกระดิ่งบนแม่กุญแจทองเหลืองที่ปิดกล่องใบนั้น ไหนเลยจะคิดว่าแม่กุญแจทองเหลืองนั้นจะสัมผัสถูกกล่องใบนั้น ทำให้เกิดเป็นเสียงก้องกังวานหนักแน น่น เสียงนั้นดังสะท้อนเข้าไปถึงก้นบึ้งหัวใจของหลินชิงเวย
หลินชิงเวย “เถ้าแก่ กล่องใบนี้ท่านขายหรือไม่? เป็นเงินเท่าใด?”
