้นนางจะรู้สึกเกลียดชังเขา เขาก็จะใช้เวลาชั่วชีวิตของตนมาชดเชยให้กับนาง
หากนางยินยอม
คืนนี้ให้พวกเขาทั้งสองถลำลึกซึ่งกันและกันเถิด
เซียวจิ่นสัมผัสริมฝีปากหลินชิงเวยสมปรารถนา
นาทีนี้หลินชิงเวยคิดถึงเซียวเยี่ยนขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้
ดวงตาทั้งคู่ของหลินชิงเวยลืมขึ้นพรึ่บ ที่สะท้อนเข้ามาในคลองจักษุของนางคือใบหน้าของเซียวจิ่น ทว่านางกลับมองหาตัวเองไม่เจอ เซียวจิ่นตะลึงงัน ต่อมาเขาถูกหลินชิงเวยกระชากคอเสื้อแล้วพลิกกายรอบหนึ่ง หลินชิงเวยกดร่างของเขาลงกับพื้น
สายตานั้นกระจ่างใสและคมปลาบยิ่งยวด ราวกับฤดูหนาวในช่วงเดือนสิบสองอันหนาวเหน็บก็ไม่ปาน ทำให้หัวใจของเซียวจิ่นหนักอึ้งยิ่งขึ้น
หลินชิงเวยรู้สึกตัวแล้วเงื้อฝ่ามืออีกข้างหนึ่งขึ้นเตรียมจะตวัดลงบนใบหน้าของเซียวจิ่น ต่อมานางเห็นใบหน้าของเซียวจิ่นชัดเจน มือขาวๆ นั้นจึงหยุดค้างอยู่กลางอากาศ
ร่างของคนทั้งสองแข็งเกร็ง บรรยากาศภายในห้องแตกต่างจากเมื่อสักครู่อย่างสิ้นเชิง
อาภรณ์สีขาวของเซียวจิ่นระลงกับพื้น เส้นผมดำขลับราวกับน้ำหมึก ใบหน้าอบอุ่นประดุจหยกนั้นกลายเป็นสีแดงก่ำในเวลานี้ เขาอ้าปากหอบหายใจมองหลินชิงเวยด้วยสายตาปวดร้าว พูดทั้งหัวเราะเสียงขื่น
