ห้เจ้าเป็นฮองเฮา เป็นมารดาของแผ่นดิน เป็นภรรยาเพียงคนเดียวของเจิ้น สตรีสามพันนางในตำหนักในเหล่านั้นล้วนมิใช่สิ่งที่เจิ้นปรารถนา สิ่งที่เจิ้นต้องการมีเพียงหัวใจของเจ้าเพียงคนเดียว”
หลินชิงเวยตะลึงงัน เส้นผมที่ตกลงมาข้างจอนผมบดบังใบหน้าด้านข้างของนาง นางยื่นมือกุมทรวงอก ที่นั่นค่อยๆ ร้อนระอุขึ้น เจ็บปวดเสียจนหายใจก็รู้สึกลำบาก หลินชิงเวยหัวเราะเบิกบานใจ “เพียงแต่น่าเสียดาย…ข้าไร้วาสนา”
“อันใดเรียกว่าไร้วาสนา?” นิ้วมือเย็นเยียบนั้นยื่นออกมา ค่อยๆ สัมผัสเส้นผมของหลินชิงเวย ปลายนิ้วลูบไล้ใบหน้าของนางเบาๆ เซียวจิ่นพูดว่า “ใต้หล้านี้มีเจ้าเพียงคนเดียวที่มีวาสนานี้”
หลินชิงเวยค้ำฝ่ามือลงบนโต๊ะ คิดจะยืนขึ้น คาดไม่ถึงว่ากระดานหมากและหมากที่เดินเอาไว้เลอะเทอะนั้นจะตกลงบนพื้นดังเปาะแปะ เสียงนั้นใสกังวานราวกับไข่มุกตกลงบนกระดานหยก
ความรู้สึกของหลินชิงเวยยังพอมีสติอยู่บ้าง ทว่าร่างกายของนางเมามายไปนานแล้ว นางลดปราการป้องกันตัวเอง ร่างของนางไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่น้อย เมื่อนางคิดจะลุกขึ้นยืนจึงพบว่าร่างของตนอ่อนยวบราวกับสำลีก็ไม่ปาน ร่างกายของนางไม่ฟังการควบคุมของตน
